# Shelford-hybriden: de eerste eremurus-kruisingen

De Shelford-hybriden zijn de eerste gekweekte eremurus-hybriden, ontstaan rond 1900 in het Engelse Cambridge. Deze groep is minder bekend dan de latere Ruiter-hybriden, maar legde er wel de basis voor. Kenmerkend is een mix van zachte kleuren en een matige hoogte tussen de 100 en 170 cm. In dit artikel lees je waar deze groep vandaan komt, wat hem onderscheidt en welke plaats hij inneemt in de stamboom van de eremurus-hybriden.

## Shelford-hybriden in het kort

De Shelford-hybriden vormen de allereerste kruisingen binnen het geslacht Eremurus. Ze ontstonden uit een kruising van Eremurus stenophyllus en Eremurus olgae, samen aangeduid als Eremurus x isabellinus. De groep onderscheidt zich vooral door een zachte mix van pastelkleuren en een tuinvriendelijk formaat. De onderstaande lijst bevat de 3 kerngegevens van deze groep eremurus-hybriden.

- **Herkomst**: gekweekt door Sir Michael Foster in Cambridge, Engeland, rond 1900.
- **Hoogte**: 100 tot 170 cm, waarmee de groep matig hoog blijft.
- **Kleuren**: een mix van geel, roze, oranje, abrikoos, wit en crème.

## Herkomst: de eerste kruising rond 1900

De Shelford-hybriden zijn genoemd naar hun ontstaansgebied en gaan terug op het werk van Sir Michael Foster in Cambridge. Hij kruiste de gele Eremurus stenophyllus met de roze Eremurus olgae, een combinatie die botanisch wordt aangeduid als Eremurus x isabellinus. Die naam met het kruisteken laat zien dat het om een [hybride](https://bollanda.nl/basis/classificatie) tussen twee soorten gaat.

Met deze kruising waren de Shelford-hybriden de eerste gekweekte eremurus-vormen ter wereld. Daarvoor kende de tuin alleen de wilde soorten, die rechtstreeks uit de Centraal-Aziatische steppe kwamen. De kruising opende de deur naar een breder palet aan kleuren dan een enkele soort kon bieden.

## Kenmerken en kleurenmix

Het meest opvallende kenmerk van de Shelford-hybriden is de zachte kleurschakering. De bloeiaren verschijnen in tinten geel, roze, oranje, abrikoos, wit en crème, vaak met subtiele overgangen binnen een groep planten. Daardoor oogt een groepje Shelford-hybriden natuurlijk en harmonieus.

Qua formaat blijven deze hybriden met 100 tot 170 cm aan de gematigde kant voor een eremurus. Dat maakt ze beter hanteerbaar dan de reuzen onder de wilde soorten, die tot drie meter kunnen reiken. De bloei valt doorgaans in juni en juli.

Een bekende cultivar uit deze lijn is 'Tap Dance', met zonnig gele bloeiaren van ongeveer 120 cm hoog. Deze cultivar bloeit eveneens in juni en juli en laat goed zien hoe helder de Shelford-kleuren kunnen uitvallen.

## De brug naar de latere hybriden

De betekenis van de Shelford-hybriden ligt vooral in hun rol als beginpunt. Uit deze eerste kruising kwam het fundament waarop latere kwekers verder bouwden. De Ruiter-hybriden, het Nederlandse kweekerfgoed dat wereldwijd het meest geteeld wordt, gaan deels terug op een kruising met juist deze Shelford-hybriden.

Ook de Highdown-hybriden vallen onder dezelfde botanische noemer Eremurus x isabellinus en delen dus ouderlijn met de Shelford-groep. Zo vormen de Shelford-hybriden de stam van waaruit de bekendere groepen zijn vertakt. Wie de geschiedenis van de tuin-eremurus volgt, komt vroeg of laat bij deze eerste kruising uit.